Encontro 2010

In april 2010 reist een groep enthousiaste gemeenteleden naar Mocuba, Mozambique. Vooraf werken ze er samen een half jaar naar toe. Elke maand komen ze een avond bij elkaar om elkaar beter te leren kennen, voor te bereiden op het project en acties te bedenken om het project te kunnen financieren. En dan... zitten ze in een streekbus in Malawi, die hen weer een stukje dichterbij Mocuba brengt.

 


Els, André, Brenda, Ina, Karin, Jeannette, Jelle,
Marjan, Peter, Carl, Jan Ties, Pieter

 

In Mocuba aangekomen wordt de groep welkom geheten door de gastheer AEM-Z. De groep zal zich inzetten voor een van de programma’s van de AEM-Z, namelijk het geitenproject. Voor de AEM-Z hebben ze drie gesponsorde laptops bij zich en zo te zien zijn ze daar erg blij mee.

In 2007 heeft ook een groep gemeenteleden geitenhokken gebouwd. Er worden een aantal bezocht om te kijken of het de eigenaar ook iets heeft opgeleverd. Ja dus. Hier op de foto een geitenhok dat in 2007 is gebouwd. De eigenaar vertelt trots hoeveel geitjes er inmiddels zijn geboren. Een aantal geitjes is doorgegeven aan familieleden en een aantal is verkocht. Van de opbrengst heeft hij het dak van zijn huisje kunnen voorzien van nieuw riet en is het dak weer waterdicht. Dankbaar laat hij zijn laatste nieuwe aanwinst zien. Een nieuwe deur voor zijn huisje. Even wordt de groep Hollanders stil en voelen ze zich heel klein worden. Gelijk de bevestiging dat het werk wel degelijk iets oplevert.

 

 

Op zondag naar de kerk. Samen het avondmaal vieren. En wat doe je na de dienst. Inderdaad, samen dansen en zingen op het kerkplein. Zie je het al voor je in Hoogeveen?

Het project bestaat uit 21 geitenhokken voor de allerarmste gezinnen rond de stad Mocuba, gezinnen die niet zelf kunnen bouwen vanwege leeftijd, handicap of weduwschap.

De AEM-Z heeft de gezinnen geselecteerd en er voor gezorgd dat al het materiaal op de plek van bestemming ligt. We kunnen gelijk in groepjes beginnen met gaten graven. Gelukkig krijgen we hulp van de lokale bevolking.

In de loop van de middag is het hok klaar en kunnen de geiten er in. Na ondertekening (vingerafdruk) van de overeenkomst, wordt het geitenhok inclusief geiten overgedragen aan de nieuwe eigenaar. De AEM-Z zal er op toezien dat de eerst drie geitjes die worden geboren aan hen worden afgestaan, om weer te kunnen worden doorgegeven aan een ander arm gezin.



 

De kinderen vermaken zich met de ballonnen die we hebben meegenomen, er worden spelletjes met ze gedaan, er worden Bijbelse plaatjes uitgedeeld en via de tolk spreken we met de lokale bevolking.

Aan het eind van het project bedankt Pastor Silva Mopagerive van de AEM-Z ons voor onze komst. Hij bedankt onze families die ons gelegenheid hebben gegeven om te gaan. Hij bedankt alle mensen in Hoogeveen die het financieel mogelijk hebben gemaakt deze reis te maken. Hij verwijst naar de wonderbare spijziging, uit Mattheus. Zoals enkele vissen en broden vele mensen konden voeden, zo kunnen door onze hulp mensen in Mocuba geholpen worden, en na hen vele anderen.

 

Verslag van een deelnemer

Voordat ik mij opgeef om mee te gaan naar Mozambique zit ik met allerlei vragen. Eén vraag speelt bij meer mensen in onze gemeente: “Is het nodig om zover weg te gaan om goed te doen? En wat een reiskosten! Kan dit geld niet beter gebruikt worden voor projecten in de buurt of kunnen we niet gewoon geld overmaken?”

Tot iemand mij op het volgende wijst: wanneer de gemeente een project heeft waarin wordt omgezien naar mensen in nood (armen, weduwen en wezen) is dit ook jouw persoonlijk project, want jij maakt deel uit van de gemeente. Dan geef  ik mij op om met eigen ogen te zien of het project ook werkelijk verschil uitmaakt, zoals de enthousiaste groep uit 2007 vertelt.

Een groep van 12 personen die elkaar alleen van naam kent. Maar door de vergaderingen, de voorbereidingen van acties, het samen reizen (wat heel veel geduld, verdraagzaamheid en flexibiliteit vraagt), het samen bezig zijn in Mozambique, het bidden, zingen en delen van gevoelens  een hechte groep wordt. Waar ieder mag zijn zoals hij/zij is.

Dan de gemeente die volop in beweging is, deelneemt aan de activiteiten, wat mensen met elkaar in contact brengt. Je spreekt broeders en zusters die je misschien alleen van gezicht kent. Een meelevende gemeente die voor ons bidt en ons bemoedigt via de mail.

Ook in Mocuba zijn de mensen druk bezig om ons bezoek mogelijk te maken. De AEM-Z met het bij elkaar halen van materialen, het zoeken van gezinnen en tolken, het regelen van vervoer en nog heel veel meer. Mensen van Trans World Radio die tijd voor ons vrij maken.  Laura en Guus Vos die een middag  plannen voor zang en bijbelstudie en een etentje bij hen thuis. Bernadette van het kindertehuis die veel moet regelen, want je krijgt niet alle dagen 12 mensen te logeren. En dan niet te vergeten de kerkelijke gemeente in Mocuba die ons eigenlijk niet kan ontvangen in een gebouw waarvan het dak lek is. Veel van de gemeenteleden hebben gewerkt op het terrein van Bernadette in ruil voor nieuwe dakplaten zodat wij droog kunnen zitten. En dat is nodig want we krijgen een bui tijdens de dienst. Kortom heel veel actie en samenwerking.

Wat wij zien, horen en ervaren is hartverwarmend. Waar we ook komen, we voelen ons niet vreemd maar welkom. We worden met open armen ontvangen. Wat een vreugde, blijdschap en dankbaarheid dat we gekomen zijn om hen te ontmoeten.

De dames van de naaischool hebben voor ons een welkomstlied ingestudeerd wat ze met veel enthousiasme voor ons zingen. Bernadette die met veel  liefde en zorg voor ons kookt en de ontvangst bij de AEM-Z waar na het officiële gedeelte wordt gebeden en gezongen, zo mooi.

En dan ons werk: geitenhokken bouwen. Voordat we beginnen te bouwen bij de mensen wordt er eerst gebeden en soms wordt er tijdens het werk spontaan gezongen. Er zijn een paar gezinnen die spontaan hun dankbaarheid naar God uitzingen.

Eén keer mogen we heel duidelijk ervaren dat  het alleen al genoeg is dat we er zijn.  Een oude blinde mevrouw die achter haar hutje ligt en eigenlijk van de bouw van het geitenhok niets mee krijgt. Met z’n tweeën zingen we voor haar  en later na de overdracht van het geitenhok zingen we weer met de hele groep van bouwers, tolken en bewoners, ieder in zijn eigen taal. We zijn zo één, alles valt weg, arm/rijk, blank/zwart, we zijn één, verbonden met elkaar in Christus. En wat heel mooi is: die mevrouw zingt zachtjes mee.

Deze ervaring van diepe verbondenheid mogen we ook op de afscheidsavond van de AEMZ ervaren.

We mogen zien en ervaren (en dat geldt ook voor mij persoonlijk want ik wilde het graag met eigen ogen zien) dat het wel degelijk verschil maakt of je zomaar geld geeft of dat je er bent. Want  omzien naar mensen, er te zijn, te delen en het gevoel van één te zijn, dat maakt het verschil.

De geiten helpen hen een beter bestaan op te bouwen, dat zien we wanneer we de geitenhokken uit 2007 bezoeken.

De vreugde en dankbaarheid van de mensen  in hun armoede maakt ons klein. Wij mogen dankbaar zijn dat we hebben ontvangen om te delen, onze tijd, ons geld en onze liefde. Maar misschien nog wel meer: wij mogen dankbaar zijn dat we hebben ontvangen wat zíj ons geven: hun enthousiasme en geloof, hun gastvrijheid. Wij als gemeente hier en zij als broeders en zusters daar mogen een klein schakeltje zijn in een groot geheel.

Ik wil afsluiten met Opwekking 174 ‘U maakt ons één, U bracht ons te samen’  En daar danken wij God voor.

Laten we als gemeente biddend om de mensen in Mocuba heen blijven staan.

Marjan