Encontro 2011

Encontro 2011

Hieronder lees je een dagboek-achtig verslag van één van de deelnemers van het project 2011. Wil je echt iets van de Encontro-projecten weten, wil je ervaren hoe dat voelt, lees dan vooral verder. Ga even rustig zitten, laat teksten en foto’s op je inwerken en wie weet…wie weet word je wel enthousiast!

Hier volgt het verslag.

voorbereiden

In april 2011 reizen we opnieuw met een 18 tal enthousiaste gemeenteleden naar Mocuba, Mozambique. Vooraf werken we er samen een half jaar naar toe. Elke maand komen we een avond bij elkaar om elkaar beter te leren kennen, ons voor te bereiden op het project en acties te bedenken om het project te financieren.

Acties die we doen: sponsorschaatsen, stamppotbuffet, zangavond, bakservice, zeepkettingen maken. Samen met onze eigen betalingen en persoonlijke sponsoring brengen de acties genoeg geld op. Bovendien is er ook nog wat geld  over van vorige projecten.  

de groep
zitten

De reis

Dus wat de centen betrof konden we de reis aanvaarden. Dit gebeurde dan ook op 10 april 2011. Mèt de zegen van onze Heer die we als groep in de ontmoetingsdienst de week ervoor mochten ontvangen.

Na de kerkdienst worden we uitgezwaaid door gemeenteleden, vrienden, familie, kennissen, en wat al niet meer. We rijden per auto naar Brussel. Daar stappen we op het vliegtuig naar Addis Abbeba (12 uur vliegen) en van daaruit naar Lilongwe (4 uur vliegen).

Vanaf Lilongwe naar Blantyre, per busje gevuld met 16 personen en een pakket koffers op het dak. De andere 5 personen zitten in een personenauto

Deze rit duurt een flink aantal uren, Na zeker zes keer te zijn aangehouden bij de vele politiecontroles inclusief een boete komen we dan toch eindelijk ‘s avonds tegen uur of 10 uur aan in Blantyre. Daar overnachten we

Na een fijne welverdiende nachtrust en een stevig ontbijt zetten we de reis voort voor het laatste deel naar Mocuba. Dit is een afstand van ruim 200 km over een “niet al te beste weg” zal ik maar zeggen.

Na wederom een groot aantal uren komen we dan aan het eind van de avond toch aan op het terrein van de bijbelschool waar we hartelijk worden onthaald door de docenten en studenten. Nadat we samen wat hebben gedronken, zoeken we onze slaapvertrekken op, settelen ons en verkennen de boel verder wat.

Later staat er nog een maaltijd klaar. Na de maaltijd wat kletsen en nader kennismaken met de studenten en overige mensen op terrein. Daarna zoeken we onze bedden op, omdat  morgenvroeg  (06:00 uur vind ik best wel vroeg) onze eerste dag van handen uit mouwen steken daar is.

zandweg

clubstart?

Elke morgen om 06.30 uur beginnen we de dag met onze clubstart: lezen uit de bijbel of een dagboek, er samen over spreken en samen zingen en bidden om Gods leiding tijdens ons verblijf in Mozambique. Want zeg nou zelf: kunnen we iets zonder Gods leiding?

Fijn om dit samen te mogen en kunnen doen. Zo leer je een ander en jezelf beter kennen en kan je ook wat voor elkaar betekenen.

wat gaan we doen?

  

geitenhok

  

Eén van de doelen van dit project is om 16 geitenhokken te bouwen bij gezinnen die door AEM-Z[1] zijn geselecteerd. De AEM-Z heeft er ook voor gezorgd dat het materiaal wat nodig is, ter plekke is zodat we direct kunnen beginnen . 

[1] De AEM-Z is een lokale christelijke hulpverleningsorganisatie die onder andere in Mocuba werkt. Ons werk gebeurt op hun verzoek en onder hun verantwoordelijkheid.

We gaan op verzoek van Infortem[1] bij de bijbelschool een douche- en toiletgebouw bouwen voor vrouwen. Noodzakelijk omdat bij diploma-uitreikingen en andere grote gebeurtenissen de vrouwen van de zelfde wc’s e.d. gebruik moeten maken als de mannen. Dat vinden ze daar net zo vervelend als bij ons. Kortom: een noodzakelijke hygiënische voorziening. 

[1] Infortem is de naam van de organisatie die twee dingen doet: een lesprogramma op locaties in de provincie verzorgen – het TEE-project – en de bijbelschool runnen waar studenten telkens een maand intern verblijven.

bouw

We gaan eveneens op verzoek van Infortem bij de bijbelschool een extra, grote alpendre helpen bouwen. Een overkapping, te gebruiken als een grote aula voor bijeenkomsten en lessen. Daarmee helpen we het Bijbelonderwijs vooruit. En we gaan dan met name aan de slag met de spanten. Bestemd voor de dakconstructie  van zo’n 15 meter.  

spanten alpendre

 

We zijn in vier groepen verdeeld. Twee daarvan gaan geitenhokken bouwen en de rest blijft bij de bijbelschool om daar te bouwen aan het toiletgebouw en de spanten. De dag erop gaan we wisselen zodat de andere groepen ook geitenhokken kunnen bouwen.

Tijdens het eten zitten we op de grond op een rieten matje dat speciaal voor ons wordt neergelegd. Dan zijn er vaak vele ogen op je gericht, terwijl je zit te eten. Ik moet je zeggen, dan eet je toch niet lekker en dus laat je het dan bij 1 of 2 broodjes om de rest uit te delen aan de kinderen of aan het gezin waar je te gast bent.

Ook laten we ons drinkwater dat over is vaak achter, want voor hun is het weer kilometers lopen voor ze bij een put zijn.

geitenhokken bouwen

Na uurtje rijden komen we bij zo’n hutje waar we een geitenhok gaan bouwen. De mensen leven daar in een hutje van hout of – soms - van steen, aangesmeerd met leem. Daar leven ze dan in met een groot aantal personen.

Er staat vaak niks in die hutjes. Ze leven zo op de grond of op een rieten matje. En hun eten bestaat vaak uit maïspap of cassave (een soort aardappel) met ook wel kip als ze die hebben. Want we maken het een paar keer mee dat de kip s’morgens nog rondloopt en we die tussen de middag mogen oppeuzelen, samen met dikke maïspap.  Die maispap moet je dan drenken in het sap van de kip, dan is het wel te eten. Ik heb zelf een hap geprobeerd, het was niet mijn ding (tja, wat een boer niet kent). Maar toch: van het weinige dat ze hebben, geven ze dan ook nog weg aan ons! We hebben altijd wel ons eigen brood bij ons.

kijkers

Aan einde van de middag, als de geiten en de bok in het hok zitten, wordt er officieel een handtekening gezet door twee familieleden. Dan gaan we, zoals we dit bij elk hok doen dat gebouwd werdt , bij elkaar staan. We sluiten samen af , soms door te bidden of samen het Onze Vader  te zingen/bidden met alle aanwezigen, ieder in zijn eigen taal. Hand in hand met je medemens. Een heel bijzondere ervaring!

handtekening foto

Ook dit maken we mee. Net als we weg willen gaan: “nee, ho, stop, we moeten nog ff wachten – hup, vliegt een man weg en komt terug met vijf maïskolven voor ons”. “Okay, dank u wel”. “Hoho, wachten” zegt hij, en hup, weg en weer terug met nog een stuk of vijf kolven die we in ontvangst nemen. Waar heb je het over? Het zijn “maar” maïskolven. Maar voor hun is het wel het verschil tussen eten en geen eten.  Zo dankbaar zijn ze .

Ze begrijpen dan ook bijna niet dat een groep van die blanken zo ver komt reizen om een ander helpen - je moet ook haast wel gek zijn om dit te doen.  

samen leven op de bijbelschool

Het eten op de  bijbelschool doen we ook altijd samen met de studenten[1]. Met het eten is niks mis. Het is best te eten en er is voldoende: rijst met kip of met vis, ook spaghetti hebben we gehad, salade, boontjes, worteltjes met rijst.

 

[1] Er zijn deze week een stuk of 7 mannen die in het verleden al afgestudeerd zijn aan de bijbelschool. Ze zijn er om ons te ontmoeten en samen met ons te werken.

Voor de groep die op de bijbelschool blijft werken is er ook tussen de middag warm eten: vaak spaghetti met een banaan erbij of een lekkere sinaasappel.

studenten
eten

‘s Avonds krijgt de andere groep dan nog dat dessert (zeg maar het fruithapje). Nee, we zijn goed verzorgd - laat dat duidelijk zijn!

En uiteraard voor en na eten samen zingen, bidden en bijbellezen in het Nederlands of in het Lomwe of het Portugees. Ook doen we vaak ‘s avonds wat spelletjes met elkaar. En natuurlijk lekker snoepen - er zijn erbij die hebben meer snoep dan kleding bij zich, maar iedereen geniet er volop van .  

op bezoek bij de AEM-Z

Ook gaan we een dag op bezoek bij de AEM-Z. Daar worden we hartelijk ontvangen en rijkelijk beloond met goed verzorgde maaltijden. Dáár nuttigen we ons eerste flesje cola. Na al die dagen lauw water is dat heerlijk!!

We worden bijgepraat hoe en wat de AEM-Z  zoal doet en ook worden we regelmatig bedankt voor onze bijdrage in dit project.

cola
dans

We krijgen daarnaast les in bewegen…wij stijve harken…tijdens het zingen willen zij ons wel eens zien wiegen met onze heupen. Nou, dat ging redelijk vond ik.

Zij zijn toch nog een andere mening toegedaan. Al met al een gezellig en goed samenzijn.

We hebben enkele cadeaus bij ons zoals de groepsfoto’s van Encontro 2007, 2010 en 2011, een webcam en nog wat dingen voor computers die ze goed kunnen gebruiken.

aemz

En ook de beroemde Hollandse stroopwafels waarvan we vooraf wisten dat ze daar gek op zijn. Inderdaad: er zijn een stuk of zeven, acht pakken en binnen no time zijn ze op. Er zijn erbij die ze per twee tegelijk naar binnen werken.

wafels 

de bouwplaats

Ook op de bouwplaats gaat het  voorspoedig. De raam- en deurkozijnen worden gemaakt en de profielen gesteld. Daarna kan het metselen beginnen. Met man en vrouw wordt er hard gewerkt. Het resultaat wordt met de dag zichtbaarder.

We maken ook alle spanten voor het toilet gebouw.

kozijnen
kerels 

ontspanning

De dames werken net zo hard als de mannen, ja, dat moet gezegd worden: de vrouwen zijn echte kerels, dat had ik van tevoren niet durven dromen.

Uiteraard is er tijdens de pauze ook wat tijd voor ontspanning.

 

Bernadette

 

En deel van het programma is een bezoek aan het weeshuis van Bernadette. Op haar terrein heeft de Encontrogroep 2010 vorig jaar gebivakkeerd. We krijgen een rondleiding van Bernadette over het terrein. Ze legt uit hoe ze zelf medicijnen maakt  van diverse planten; ze vertelt over het uitdelen van melkproducten aan kinderen. Het is jammer dat de kinderen die er normaal les krijgen er nu niet zijn maar ze hebben vakantie. Het is dus erg rustig op het terrein.

bernadette

Er zijn enkele dames in het naaiatelier aan het werk. Daar kopen we flink wat souvenirs, we kletsen samen met Bernadette en we drinken koffie met wat lekkers erbij.

Ook voor Bernadette hebben we verschillende cadeaus meegenomen, zoals  groepsfoto’s, koffie uit Holland, stroopwafels, babyflesjes en tassen vol babykleertjes Bernadette is er erg blij mee en ze bedankt ons daarvoor dan ook hartelijk.

 

bezoek aan het ziekenhuis

Daarna moeten we weer vertrekken, want we hebben afgesproken een  ziekenhuis te gaan bezoeken.  Het is daar erg druk. Veel kamers met daarin bedden waarin kleine kinderen liggen en hun moeders vaak bij hen, in of naast het bed, om hen te verzorgen. Er is namelijk niet voldoende personeel aanwezig. Hier delen we diverse zondagschoolplaatjes uit.  

Tijdens de rondleiding laten ze ons een voorraadkast zien: er ligt echt niks in, zoiets  hebben wij thuis in ons medicijnkastje liggen. Daar is het voor de hele afdeling. Onvoorstelbaar.

We kunnen ook nog naar de afdeling intensive care, die willen ze ons ook wel laten zien. Daarvoor moeten we mondkapjes voor doen. Voor ons is het net een druppel te veel. De meesten hebben er niet meer de energie voor, omdat het zo triest is wat je daar ziet. Dan ons 12 kapjes geven om te kijken naar nog meer ellende van anderen, nee, dit kunnen we niet over ons hart verkrijgen.

Daarna vertrekken we weer. Het was geen leuk bezoek, wel indrukwekkend.

 

terug naar de geiten

In de tussentijd gaat het geitenproject dagelijks gewoon door. Dat gaat prima. Elke dag bouwen we weer twee hokken. Elke dag worden bij elk hok drie geitjes en een bok afgeleverd. In totaal bouwen we 16 hokken. Fantastisch om dit te mogen/kunnen  doen. Je ziet blijdschap, mensen die dankbaar, vriendelijk en gastvrij zijn, fijne mensen om te ontmoeten.

ballonnen

Om dan aan zo’n geitenhok te werken, samen met de mannen van de AEM-Z en de plaatselijk bevolking. Soms staan er wel tien zo opeens om te helpen. Net als de kinderen trouwens. Als die er lucht van hebben dat we er zijn, ziet het soms opeens zwart (sorry voor woordkeuze) van de kinderen.

We steken bewust tijd in het spelen met de kinderen. Er is altijd een tolk aanwezig als we er niet uit komen, maar meestal lukt dat wel. Met handen en voeten kom je een heel eind. Ballonnen hebben we heel veel bij ons en bellenblaas en nog wat andere spelletjes. In het begin is het even afwachten, maar het duurt niet lang of ze komen wel. Ze genieten, er komt een lach op hun gezichten. Heel vaak delen we de ballonnen dan uit.

Op een keer zijn de dames ballonnen aan het uitdelen,  staan Herman en Willem opeens bijna alleen te timmeren: de volwassen mannen staan ook in de rij voor een ballon. Waarschijnlijk voor hun kinderen thuis. Heerlijk toch zoiets. Ook de zondagschoolplaatjes zijn zeer in trek.

meer ballonnen

naar de kerk

  

Twee keer gaan we naar een kerkdienst. Dat vind ik de mooiste momenten van ons bezoek. Ik denk dat dat voor velen van ons geldt. Hoe je wordt ontvangen - iedereen staat ons buiten op te wachten en toe te zingen. En zingen kunnen ze! Wat een genot om naar  te luisteren. Eén dienst duurt wel ruim twee uur, maar dat had je niet eens door.

ontvangst kerk

Vanuit alle buurtdorpen en –kerken is een koor afgevaardigd om enkele liederen te zingen. We hebben er  wat gehoord. Het ene even mooi als het andere. Nee, we verstaan niet alles, maar het ritme en de zuiverheid en die mooie stemmen, hoog en laag, en dat alles zonder instrumenten. Mooi om te zien wat het geloof met velen daar doet, zo blij zijn ze. Dat komt dan vooral naar buiten met het zingen. Wat een vreugde spettert daar vanaf.

Na de dienst  blijven ze zingen en ze zwaaien net zolang tot we weer wegreden in de bus .

verjaardagsvisite

 

Bijna aan het eind van ons project wandelen we in en door Mocuba naar het huis van Guus en  Laura Vos. Laura is jarig en we zijn uitgenodigd op de koffie. Ook hebben  ze voor ons een maaltijd gereed staan. Al met al goed vertoeven!

Tijdens dat bezoek komt er een oude man op de fiets aan. Het blijkt de voorganger / oudste te zijn van de kerk waar wij die dag ervoor geweest zijn. Zie je het voor je: 85 jaar oud en dan 15 km op de fiets om ons te bedanken. Na de maaltijd vraagt Laura of hij met ons wil bidden. Hij gaat op de knieën en bidt. We verstaan het niet maar het komt diep uit zijn hart, dat begrijpen we wel.

jarig

bonte avond

Voor onze laatste avond organiseren we een bonte avond, samen met de studenten en docenten. Ook Guus Vos, zijn dochter Inge en haar leraar Jaap Kunst zijn er. Jaap is  meteen onze tolk voor die avond.We hebben per groep de opdracht gekregen om een lied te maken. Bijzonder leuk – je kunt wel bedenken wat voor teksten voorbij komen.

De studenten zingen voor ons een aanbiddingslied en de docenten van Infortem spreken een dankwoord uit .

zang ballon

Ook leerden we hen ballontrappen daar waren ze zeer bedreven in er  bleven dan ook drie mozambikanen over als winnaar.

Ook kennen ze nu het spel “spijkerpoepen”. Hier waren de Hollanders dan weer beter in. Al met al een leuke en gezellige avond .

Het laatste woord is dan toch weer voor ons blanken. We hebben voor iedere student een pakket gemaakt met kledingstukken, een spelletje en een pak stroopwafels enz . Voor de docenten eveneens een cadeau met een echte ENCONTRO-pet  die ze vol trots dragen.

cap

tot slot

Er valt natuurlijk nog veel meer zeggen over ons bezoek maar dan wordt dit een heel dik boekwerk. Wilt u meer weten? Vraag het maar aan de Encontrogangers, die willen u vast wel meer vertellen.

Inmiddels zijn we alweer aantal maanden terug in Nederland. Na twee weken Mozambique waren we ook wel weer blij om thuis te zijn. Bij onze geliefden, vrienden, familie enzovoort.

Maar wat een mooie, dankbare ervaring om dit te mogen meemaken. Het was zeer indrukwekkend om te zien hoe men daar leeft. Of eigenlijk kan je beter zeggen “overleeft”.

Wat een armoede is daar. Maar de blijdschap en liefde die je daar ziet en ontvangt, heerlijk! En dat zingen,  prachtig. Ik wil het nog keer noemen: zonder muziekinstrumenten en toch zo zuiver en gelijk, met al die hoge en lage stemmen en soms door elkaar heen zingen. Het was zó mooi om naar te luisteren.

Al met al was het een geslaagd project: 16 hokken gebouwd, het toilet gebouw voorzien van muren en de dakspanten erop, een vijftal spanten voor de alpendre. De rest zullen ze toch zelf moeten afmaken, maar daar hebben we volste vertrouwen in. Het eindresultaat krijgen we vast nog keer te zien. Wat dit project nog het meest geslaagd maakte? De ontmoeting. De Encontro.

Hartelijke groet, Willem Benjamins